donderdag 30 september 2010

Ladies First

5:30 uur. Ik gaap de plooien uit mijn gezicht en stuur gauw een tweet naar Noor: ‘heb er helemaal zin in! wat trek je aan?? xx’. Noor, is mijn beste vriendin en sinds een aantal jaren ook de vrouw van Paul, de buurman rechts.
Ik rek me breed uit om vervolgens voet aan grond te zetten van mijn eigen slaapkamer. Het kriebelt. Beneden maak ik een briefje voor Iwona, onze Poolse poets. Vandaag mag ze zich de hele dag bezighouden met het vernietigen van bedwantsen die hun intrek hebben genomen in onze Gooise matrassen. In de keuken geniet ik nog even van de stilte, en maak een Nespressootje. Buiten schemert het nog. Noor is ook al wakker zie ik, er brandt licht. Ah, ze ziet me en wuift met twee armen, alsof ze een boeing over de landingsbaan binnen loodst, en maakt met haar heupen salsabewegingen, wat zoveel zegt als dat ze heel veel zin heeft in vandaag.
6.00 uur. Tijd om onze enige dochter uit bed te roepen. ‘Gisèle, schat, kom eens uit je bed, en opschieten, mama móet weg.’
Gauw maak ik een boterham voor haar klaar. Ik hoor gestommel op de trap, de deur zwaait open een puberale litanie stort zich over mij heen. Dat dit geen christelijke tijd is om te moeten opstaan, dat ze geen kaas lust op de boterham en dat ik dat, na veertien jaar moederschap, had moeten weten. Dat ze het belachelijk vindt dat ik de conciërge heb gebeld, hem gevraagd heb vandaag een uurtje eerder naar school te komen, om haar op te vangen, omdat ik zogenaamd, een belangrijke afspraak heb. Dat ze geen klein kind meer is, en wat haar vriendinnen hiervan zullen zeggen. En dat het al he-le-maal niet ‘cool’ is haar steeds bij haar vader te dumpen, wanneer mij dat goed uitkomt. Het schuldgevoel dat me wil bekruipen schud ik van me af. Daar is geen tijd voor. I’m in a hurry.

Ik ren de trap op, neem een tweeminuten douche en terwijl mijn hersens gespoeld worden, rijdt er een blauwe gepantserde bus, gevuld met stoere mannen in uniform, mijn gedachten binnen. Nog voordat ik opgewonden raak, droog ik me af en verdwijn in een bomvolle inloopkast. Wat trek ik aan, dat is de vraag. Terwijl ik loop glijden mijn vingers langs het brede assortiment broeken, jurken, rokken blouses, shirts, truien en colberts, dan doe ik dezelfde route nog eens, maar dan in de achteruit, om vervolgens te concluderen dat dit een doodlopende straat is. Godsamme, ik weet níet wat ik aantrek. De minuten tikken, ik heb haast. Dan draai ik mijn hoofd de ander kant op en bekijk mijn schoenencollectie. Als een zoeklicht dwalen mijn ogen door de kast, van rechts naar links, van links naar rechts, van boven naar beneden. Bij de paarse Mascaró’s stopt het keuzeproces en ik besef dat het geen enkel nut heeft schoenen te combineren met een naakt lichaam waar enkel een lichtturquoise touwtje naar buiten hangt. Menstruerende vrouwen zijn besluiteloze wezens, denk ik bij mezelf. Ik hoor een sleutel in het slot van de voordeur. Alsof ze het geroken heeft. Noor.

Noor weet altijd raad met alles, en vooral met mij. Binnen vijfentwintig minuten rijden we op de A1. Als twee kanaries, want geel is de hoofdkleur vandaag, zitten we naast elkaar in de Range Rover. Noor zingt mee met Robbie Williams’ Somethin Stupid en al deinend op de melodie, check ik op mijn iPhone de handige DDD-applicatie, die ik speciaal voor deze dag gedownload heb. Ik vertel Noor over de depots in de winkel waar je tussentijds je aankopen kan opslaan en ik leer alle interessante aanbiedingen uit mijn hoofd.
Inmiddels rijden we op de Herengracht.‘Stop, stop, hier’, roep ik, en Noor steekt onze bak heel soepel tussen een Citroën C6 en een oude Saab 900. Voor we uitstappen check ik nog even of ik de Bijenkorf Card in de pocket heb. In mijn ooghoek zie ik Noor uitbundig met een flacon zwaaien, ze spuit de laatste rest Splash Rain de ruimte in. Even zitten we in een lichte mist en ik voel de heerlijk geurende nevel op mijn wangen. Ik sla met mijn hand op Noor’s bovenbeen, als teken dat we het weer voor mekaar hebben. ‘Kom, voor we nog te laat komen’, zeg ik.

Als we de Dam bereiken zien we dat wij niet de enige zijn die dit bedacht hebben. Ik zie een enkele man, maar het zijn vooral vrouwen en dochters van vrouwen, die de deuren van de Bijenkorf barricaderen. Vriendelijk doch licht geforceerd, banen wij ons een weg door de drukte. Mijn goed getrainde ellebogen, de onweerstaanbare glimlach van Noor en onze opvallende outfits, die schijnbaar de indruk wekken dat wij een belangrijke rol in dit circus spelen, zorgen ervoor dat de dwaze moeders als vanzelf aan de kant schuiven. Om precies 7.40 uur voelen mijn handen de roestvrijstalen handgreep en zie ik mijn spiegelbeeld en dat van Noor in de glazen poort van het 'Walhalla van de dwaze moeders'. Noor stuurt een tweet naar Paul: ‘Geen Mobiele Eenheid die ons hier nog weg krijgt’ #Drie Dwaze Dagen.