zondag 11 juli 2010

Verlangen

Verdomme, ik kan me er moeilijk van los maken. En ik mis het. Ik mis Spanje. Anderhalve maand zwierf ik daar, zomaar, omdat ik het wilde. Het was zo mooi ik voelde vrijheid zoals ik nog nooit vrijheid gevoeld heb. De lichtheid van het bestaan, heb ik ervaren. Echt. En dan nu, zit ik hier, midden in de realiteit, de lichtheid verloren, op de dag waarop Nederland en Spanje strijden om de wereldcup, in een buurt, mijn buurt, die mijn buurt niet is. Woensel West, een Eindhovense volksbuurt waar de huizen versierd zijn met oranje en rood-wit-blauwe vlaggetjes, waar de mensen al twee weken oranje shirts dragen en zelfs bij 33 graden sjaals met ‘HUP HOLLAND’ om hun nek verdragen.

Behalve vijf oranje ‘beesies’ die ik scoorde bij ‘onze’ Albert Heijn, omdat de provisiekast weer gevuld moest worden na zeven weken afwezigheid, heb ik niks oranjes in huis. Natuurlijk, ook ik heb in Spanje het voetbal gevolgd. Juichte, óf bij vrienden thuis, of in de plaatselijke bar, met een tafel vol heerlijke tapas, als ‘onze jongens’ scoorden en alweer een ronde verder kwamen. Maar ik was niet minder enthousiast als het Spaanse elftal er een in knalde en ook zij weer een stap dichter bij de wereldtitel kwamen.

Maar nu, nu lijkt het erop, dat ik een keuze moet maken. Nederland of Spanje. En dat, juist dat kiezen, kan ik niet. Ik luister alweer naar muziek van Buika. ‘Volverás’, naar mijn smaak het allermooiste lied ooit, klinkt keihard uit de boxen terwijl ik met troebele ogen mijn verhaaltje zit te schrijven.

Maar goed, ik zal me ‘vermannen’, en zal straks in een geleend Oranje-shirt, met vrienden voetbal kijken in de stad, ik zal juichen na elke gescoorde goal. En na afloop wil ik de hartelijke warmte voelen en omarmd worden door alle aanwezige Oranje-fans. Oók als we verliezen. Alleen dàn kan het nog goedkomen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten